"Too many people miss the silver lining because they're expecting gold"- Silver linings playbook.

Gisteravond had ik een heel mooi gesprek met mijn zussen over waar jouw zoeklicht schijnt op de horizon. Dat je vaak de vraag krijgt waar je over vijf jaar wilt staan. Die heb je zelf vast ook wel eens gehad. Ik had daar de laatste jaren echt geen antwoord op. Als ik de vraag kreeg: Wat is jouw stip op de horizon? Dacht ik heel eerlijk: 'geen flauw idee'. Alleen elke keer als ik dat zei, voelde ik het alsof ik iets niet goed deed. Elke keer als ik iemand hoorde over haar of zijn purpose of big why, voelde ik mezelf steeds een beetje kleiner worden. Ik was enorm aan het zoeken naar mijn big why, en heb er talloze trainingen voor gedaan, zoekend naar die ene openbaring, dat moment dat een lichtstraal uit de lucht komt en je de engelen hoort zingen. Herkenbaar? Bij mij bleef het alleen een zoeklicht, een vrij onrustige ook. Ik had nog steeds geen flauw idee. Wat ik me alleen steeds meer realiseerde was dat door continu te zoeken naar de horizon, ik volledig miste wat en om me heen gebeurde en wat er al was.


Vanochtend bij het ontbijt besprak ik dit met mijn man. Afgelopen vrijdag hadden we samen een film gekeken: "I feel pretty" met Amy Schumer. Ogenschijnlijk een enorme chickflick :D, maar er zat zo een rake boodschap in. Deze film gaat over een dame die niets liever wil dan mooi zijn, ze is heel ongelukkig met hoe ze eruit ziet, voelt zich onzeker, en durft niet te solliciteren op haar droombaan omdat ze zich niet mooi genoeg voelt. Dan valt ze tijdens een spinning les op haar hoofd. Als ze bijkomt denkt ze dat ze er anders uit ziet, ze voelt zich bloedmooi, solliciteert en krijgt de baan die ze eerst niet aandurfde, èn krijgt een relatie. Ze is eindelijk mooi. Net voordat ze echt alles lijkt te krijgen valt ze weer op haar hoofd. Als ze bijkomt kijkt ze in de spiegel, en poef, ze ziet weer de oude ik. Alles valt in haar ogen in duigen, haar oude vriendinnen zijn op haar afgeknapt, ze durft niet meer naar haar werk en haar vriend durft ze ook niet meer aan te kijken. Totdat ze zich realiseert dat het alleen in haar hoofd gebeurde, en dat haar 'mooie' fase één en dezelfde persoon was, met de in haar ogen 'lelijke' fase. En dat is precies wat zo raakte.


Dat geldt ook voor je big why, of je purpose. Als je dat nastreeft vanuit niet blij zijn met jezelf of jezelf niet genoeg vinden, wordt het een zoeklicht net als bij mij. Wat ik me eerst moest realiseren is dat het begint met zelfacceptatie van je mooie en je minder mooie kanten. Ik heb jarenlang geprobeerd die minder mooie kanten weg te drukken, maar die horen er ook bij. Echt, ook bij jou. En hoe meer je ze wegdrukt, hoe meer ze er zijn. Herkenbaar? Want wat je aandacht geeft groeit. En ik geloof nog steeds dat iedereen een purpose of een big why heeft, niet één maar wel meerdere. Alleen als je continu blijft zoeken naar die stip, de grote openbaring, en die horizon, mis je het kleine, en vaak zitten daar juist de hints die je nodig hebt. Het zit hem in de silver lining. Als je in het nu het positieve en het mooie gaat zien, kom je vanzelf in beweging en stop je met zoeken en focussen op wat er niet is. En het zal je verbazen wat je dan tegenkomt van jezelf. En het mooie is, de mensen die dichtbij je staan zien het allang. Vraag het maar eens, echt: "Wat maakt dat jij bij mij wilt zijn?", en luister echt naar het antwoord, schrijf het op en ontvang het.


Alles wat je nodig hebt zit al in je. Deze zin heeft mij enorm geholpen en deze geeft ik nu door aan jou.


Waar ben jij nog naar op zoek?

Wat van jou probeer je weg te drukken, maar hoort gewoon bij jou?

Wat is de silver lining in jouw dag, en in jouw leven?

En wat maakt dat anderen graag bij jou zijn?


Liefs Hester








97 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven